Grupa East of Eden powstała w 1967 roku w Bristolu, a nie jak podają niektórzy, Brighton. Inicjatorami jej powstania i członkami pierwszego składu byli:  
 
Ron Caines (ur.13.12.1939 w Bristolu) grający na saksofonie altowym i tenorowym. Ukończył West of England College of Art w Bristolu, na wydziale  malarstwa.  Muzycznie - samouk. Na saksofonie nauczył się grać, słuchając płyt jazzowych. W rodzinnym mieście często określany mianem "muzycznej odpowiedzi  Bristolu  na Charlie Parkera". Jego zainteresowania skupiały się głównie na jazzie (m.in. w latach 1960-64 Ron Caines Quintet, Ron Caines Quartet w 1965 oraz The  Society  w 1966-1967, które działały w Bristolu), choć nie stronił  nigdy od uprawiania malarstwa. 
 
David  Arbus (ur.08.10.1941 w Leicester) grający na skrzypcach, trąbce, flecie i saksofonie.W wieku 10 lat rozpoczął naukę rysunku gry na skrzypcach. W tym  ostatnim pomagał mu ojciec będący również skrzypkiem.W zespole szkolnym, D.Arbus, grał na trąbce, a w szkolnej orkiestrze wojskowej na piszczałce. Był to wstęp do póżniejszego opanowania gry na flecie i saksofonie. Arbus wspomina:  
"Zawsze kochałem muzykę. Nigdy jednak nie widziałem się, jako idącego naturalną drogą,  muzyka. Byłem bardziej artystą ".
Tak wspomina swe dalsze decyzje artystyczne:
"Ja poprostu musiałem być artystą. Matka chciała bym był architektem, wysłała mnie więc do szkoły  plastycznej. Byłem przewrotny i nie chciałem by sprawy  potoczyły się tak prosto. Zadecydowałem, że nie mogę skończyć na byle jakim malowaniu. Dlaczego nie zmienić sposobu widzenia?  Od zawsze  lubiłem  przekraczać granice.Postanowiłem studiować filologię francuską i filozofię w Bristol University".
 W trakcie studiów bierze udział w kilku przedstawieniach teatralnych organizowanych przez Wydział Teatralny Uniwersytetu w Bristolu ("Camino Real" 1961~1962, "The King of The Dark Chamber"1962-1963, "An Eveningof Michel de Ghelderode" 1963-1964,  "UBU"1963-1964).  Po ukończeniu  studiów  wyjeżdża na około rok czasu, do Arabii Saudyjskiej, jako nauczyciel. Przez następny rok (1965/1966) pracuje w Jugosławi, jako lektor angielskiego na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Novi Sad. Po powrocie do Bristolu  rozpoczyna współpracę z Ronem Cainesem. W lutym 1967 roku, na deskach  Drama  Deparment  w Bristol  University, wystawiana jest jego sztuka "Lysistrata".  Obaj muzycy, grają jazz w klubach w Bristolu. Arbus wspomina:
"Jazz i muzyka klasyczna była zawsze mą miłością".
Jednak ich działalność przynosi marne korzyści finansowe. W związku z popularnością muzyki rockowej, Caines zaproponował  zmianę stylu  wykonywanej  muzyki  i tak zrodził się pomysł, który doprowadził z czasem, do powstania East of Eden. Arbus wspomina:
"Przeszliśmy szybki kurs muzyki rockowej, blusowej i całego repertuaru Franka Zappy. Zdecydowaliśmy, że będziemy  wykorzystywać  elementy  muzyki  Orientu,  klasyki, jazzu i wszystkiego co nam na myśl przyjdzie".
Sam pomysł wykorzystania skrzypiec,  jako instrumentu wiodącego, narodził się po obejrzeniu przez D.Arbusa występu Jean Luc-Ponty'ego w Paryżu.  
 
Geoff Nicholson (ur.27.06.1948 w Somerset) grający na gitarze. Od 1964 do 1966  występował w utworzonej przez Ed Newsoma  grupie The Kingbees.  W  1966 grupa zmieniła swą nazwę na The Society, a jej nowymi członkami zostali: Tony Moore - gitara basowa, Bob Thomson - trąbka i Ron Caines -saksofon. Jak wspomina w swym e-mailu do mnie Geoff Nicholson:
"Grupa grała głównie muzykę soulową, ale  Ron Caines rozchorował się.  Gdy wyzdrowiał skontaktował  się ze mną i tak  powstała grupa  zwana  The Picture  of Dorian Gray, a później East of Eden". 
 
Stuart Rossiter - perkusista. Pochodził z Bristolu. Występował wspólnie z G.Nicholsonem w The Kingbees i The Society. 
 
Mike Price - gitara basowa. 
 
W takim składzie, grupa przyjmuje  nazwę (zaczerpniętą z powieści Oskara Wilda): 
 
                                                                   The Picture of Dorian Gray  
 
Estradowy debiut zespołu odbył się w październiku 1967 roku, w Bamboo Club, klubie mieszczącym się przy ulicy St.Pauls w Bristolu. Grupa ta  występowała  również, przez cały listopad 1967 roku, na deskach Bristol Old Vic Theatre,  w sztuce  W. Shaespeare'a "The Two  Gentelman  of Verona".   Na  początku  roku 1968, do zespołu wstępuje: 
 
Louisa Sherman - śpiew. Geoff Nicholson wspomina:
"Jej pełne imię i nazwisko to Louisa Flamma Sherman. Jej ojciec był  dyplomatą z Liberi".

Zespół koncertuje, głównie w klubach w Bristolu. Wiosną 1968 r dochodzi do pierwszych, istotnych zmian personalnych. Od grupy  odchodzi  M.Price  i  L.Sherman.
 
*** 
Mike Price - dalsza kariera 
 
Nie jest mi znana 
 
*** 
Louisa Sherman - dalsza kariera 
 
Po odejściu od East of Eden, wspólnie z swoimi siostrami założyła zespół Flamma Sherman, który nagrał na przełomie 1968/1969 roku, trzy single  dla  wytwórni SNB:  1. No need to explain / Bassa love 2. Love is in the air / Super day 3. Move me / Where is he
  
*** 
 
Nowymi członkami zespołu zostają: 
 
Al Read  (ur. 26.03.1942 w Chelsea, Londyn) - wokalista. Po śmierci ojca, który zginął podczas jednych z bombardowań Londynu w czasie II Wojny  Światowej,  przenosi się wraz z matką do Bristolu. Swą przygodę muzyczną  rozpoczął w 1957 roku, kiedy to założył pierwszy w Bristolu klub  dla nastolatków,  Beechess  Skiffle Club. Tu rozpoczął swe występy solowe oraz założył  grupą Cemetery Skiffle Group. W 1958 roku będąc uczniem Art  College  w  Bristolu  założył  kolejny  zespół,  Daryl Grand and the Descants, a w 1959 roku stanął na czele Alan G Read and the Statesmen,  by ostatecznie, w 1961 roku   wejść w skład  grupy   Franklyn Big Six, która działała do 1968 roku. 
 
Terry Brace (ur.30.09.1943 w Bristolu) - gitarzysta basowy. Szkolny kolega Al Reada. Początkowo występował w grupie Les Watts and the Rebels  (1958),  by  w 1959 roku dołączyć do Daryl Grand and the Descants, a później The Statesmen. Po ukończeniu Art College, przenosi się  do Birmingham,  by tam ukończyć  dyplom i zdobyć doświadczenie zawodowe. Jednak ostatecznie powraca do Bristolu i wstępuje do grupy Franklyn Big Six. 
 
Wkrótce zespół podejmuje decyzję o zmianie nazwy, tym razem sięgając po tytuł powieści  Johna Steinbecka - East of Eden. Dla ścisłości należy jednak dodać, że  bezpośrednim bodźcem, było obejrzenie przez członków zespołu filmowej ekranizacji tej książki, w reżyseri E. Kazana. Właśnie w tym składzie grupa otrzymuje  angaż do klubu The Dugout Club na Park Row w Bristolu, w każdy poniedziałkowy wieczór. Grupa nagrywa pierwsze nagrania demo, które w lipcu 1968 roku,  jako SP "King of Siam/Ballad of Harvey Kaye" wydaje Atlantic Records pod numerem 584 198. Warto tu wspomieć, że zespół  był  pierwszą  grupą  angielską, która podpisała umowę z tą amerykańską wytwórnią. W połowie roku 1968 muzycy opuszczają Bristol i przenoszą się na stałe do Londynu. Od zespołu odchodzi Rossiter. 
 
*** 
Stuart Rossiter - dalsza kariera 

Wg Geoffa Nicholsona, w kilku ostatnich latach grał jazz i prawdopodobnie ostatnio przeprowadził się do Hiszpani.
 
*** 
Jego miejsce w zespole zajmuje na krótko, pochodzący z Bristolu Tony Addison. Al Read, tak wspomina przyjęcie nowego perkusisty do zespołu:  "Odpowiedział na ogłoszenie po odejściu S.Rossitera. Pamiętam, że przesłuchanie odbyło się w piwnicy mojego sklepu z odzieżą na Park Street w Bristolu".
Natomiast G.Nicholson stwierdza:
"Pochodził z Bristolu i zagrał z nami tylko kilka koncertów"
Wkrótce Tony Addison,  również odchodzi od zespołu.

***
Tony Addison - dalsza kariera

Nie jest mi znana

***

W połowie roku 1968 muzycy opuszczają Bristol i przenoszą się na stałe do Londynu.W Londynie muzycy poszukują nowego menadżera. Zostaje  nim  John  Schofield i prowadzona przez niego Schofield Agancy. Nowym członkiem zespołu zostaje Tony Fennell  (perkusja). Pochodził z Coventry  i współpracował  wcześniej z  The Mustangs (1961-63), The Rapiers (1964), Johnny Goodison's Showband oraz wspomagał jako muzyk sesyjny grupę  Sorrows  w  1965 r.  w  nagraniu "Take a Heart". W tym samym roku, latem, przenosi się z Coventry do Bristolu, gdzie wstępuje do miejscowej grupy - Franklyn Big Six, z którą  występuje do 1968 roku, a po jej rozpadzie przyłącza się do East of Eden.  W lipcu 1968 roku,  East o Eden nagrywa kolejne nagrania demo w Londynie,   jednocześnie   poszukując nowej wytwórni płytowej. Właśnie z tego okresu pochodzą nagrania "In the stable of Sphinx" i "Waterways", które znalazły się jako bonus na  wznowionej w 2004 roku, przez Eclectic CD "Mercator Projected". W sierpniu 1968 roku,  East of Eden, bierze udział w filmie Tony Richardsona "Laughter in the Dark"  (premiera  filmu odbyła się dopiero w maju 1969 roku.; w Polsce wyświetlany był pod tytułem"Śmiech w ciemności"). Grupa  jednocześnie  uzyskuje status tzw.resident group, w bardzo popularnym wówczas, londyńskim klubie - Marquee. Ich debiut odbywa  się 06.08.1968 roku.  Jednak od grupy,  we wrześniu  1968, odchodzi Alan Read, Terry   Brace i Tony  Fennell. Ostatni wspólny koncert  East of Eden  w tym  składzie,  odbył się na wyspie Wight.  Pozostali muzycy,  D.Arbus, R.Caines  i G.Nicholson, biorą udział w nagraniu  ścieżki dżwiękowej do filmu  "Laughter in the Dark"  (Londyn) i rozpoczynają  poszukiwania nowych  muzyków do  zespołu.  W tym miejscu chcę przytoczyć wspomnienia wokalisty grupy Alana Reada,  dotyczące tamtego okresu: 
 
                                                                          Al Read: 
 
"Laughter in the dark, reżyserowany był przez Tony Richardsona. Główną rolę miał grać Richard Burton, ale w związku z jego kłopotami z alkoholem  i depresją,  zastąpiono go Nicol Williamsonem. Tak jak i nasz pierwszy singiel, film otrzymał niepochlebne recenzje i szybko został wycofany z pokazów.  Można  go było  póżniej obejrzeć jedynie w TV. Z filmem związana jest śmieszna sytuacja. Na obrazie w filmie widoczny jestem ja jako wokalista. Natomiast głos jest G. Nicholsona.  Wynika to z faktu, że ścieżkę dźwiękową zgrywano już po naszym (Brace, Fenell, Read - przyp.autora) odejściu od East of Eden. Jeśli natomiast chodzi o koncerty,  to w pamięci pozostał mi szczególnie nasz występ w Speakeasy, Londyn. Graliśmy tam obok Love Affair,  którego wokalista jednocześnie obchodził tego  dnia  święto. Na koncercie pojawili się,  jako publiczność,  muzycy z Jefferson Airplane i Doors, którzy po skończonym występie w The Roundhouse, Londyn wpadli 
do Speakeasy. Nocny jam, jaki wywiązał się z tego spotkania, zakończył się dewastacją naszego sprzętu muzycznego (głośniki do basu)."   
 
***  
Al Read-dalsza kariera: 
 
Początkowo wspólnie z Bracem i Fennellem, utworzył muzyczną grupę Barnaby Goode, która kontynułowała poniedziałkowe  koncerty  w Dugout Club.  Jednocześnie wspólnie z Terry Bracem, Mike Tobinem i Edem Newsomem, który był roodie East of Eden, utworzył grupę,  Plastic Dog,  której  działalność  określić można jako promocyjno-artystyczną. Jesienią 1968 roku obie grupy przeniosły się do klubu The Granary,  której  właścicielem  był Acker Bilk  i  jego brat. Ostatnią grupą w jakiej grał Read była  Phineas Phogg.  W okresie od 1970-1976  działał w agencji  Plastic Dog,  jednocześnie  był disc jokeyem  w The Granary. Od 1976 do 1990 prowadził różnego typu programy w BBC Radio Bristol. Obecnie ponownie nawiązał współpracę z klubem The Granary,  napisał książkę o działalności tego klubu, pracuje jako grafik w The Bristol Zoo i prowadzi quizy w pubie The Prom.  
 
 *** 
Terry Brace - dalsza kariera: 
 
Początkowo,  tak jak i A.Read, współpraca z Barnaby Goode i Plastic Dog. Tu należy nadmienić że przez obie grupy przewinął się  Rodney  Matthews.  To  właśnie on i Brace, przekształcili półprofesjonalne Plastic Dog w profesjonalną agencję artystyczną Plastic Dog która działała w okresie  od 1970  do  1976 roku. Zajmowała się ona między innymi tworzeniem projektów do okładek płyt dla Village Thing, United Artist, Transatlantic, Sonet. W latach 80  był dyrektorem firmy plastycznej. W latach 90 nadal pracował jako grafik, ponadto,   jako pisarz  i fotograf.  Tuż przed  śmiercią   pracował,   jako nauczyciel   Bristol School of Art. Podczas pobytu w Las Vegas, przeszedł w dniu 27.08.2006 roku,  operację z powodu kamicy i ostrego zapalenia woreczka 
żółciowego. Do Bristolu powrócił po prawie miesięcznym pobycie w US. Jednak stan jego ciągle był zły. Zmarł 31.10.2006 roku w Bristol Royal Infirmary. 
 
*** 
Tony Fennell - dalsza kariera: 
 
Początkowo Barnaby Goode, póżniej w Stackridge Lemon (1969) zalążku grupy Stackridge. Ponadto brał udział w nagraniu LP"Jonesville"  Al Jonesa,  a  w 1971  roku współpracował  z grupą Centipede, z którą odbył kilka koncertów. Od 1975 rokupracuje, jako muzyk sesyjny, ma własną grupę,   która  wspomaga jego żonę Julie Thursday w występach w kabaretach, na statkach. Od czasu  do czasu  bierze udział  również  w koncertach  jazzowych.  Poza  tym,  jest nauczycielem gry na perkusji, ma swoje programy jazzowe w Radio Bristol Jazz i BBCRadio 2. 
 
*** 

We wrześniu 1968 roku, nowym członkiem grupy, zostaje  Steve York  (ur.24.04.1948  w Londynie) grający na gitarze basowej, a pozyskany do  zespołu  przez  ogłoszenie w Melody Maker.W latach 1964 - 66, grał w wielu różnych grupach bluesowych, w tym również, koncerty z Grahamem  Bondem  (1967).  W  1966 r.  wyjeżdża do Izmiru w Turcji, gdzie przez blisko rok czasu gra w amerykańskiej bazie wojskowej, z grupą wykonującą  jazz i piosenki z Top 40, następnie  przez  trzy miesiące w podobnej bazie na Krecie. Przed wstąpieniem do East of Eden, współpracował krótko z Giant Marrowfatt,  w składzie  której grali  również:  L.Coxill,  Bob Weston. Po powrocie do Anglii brał również udział  w nagrywaniu muzyki  "użytkowej", tzw.jingli.  Natomiast, nowym  perkusistą  zespołu  został  Dave Dufort  Cytując notatkę z pierwszego LP grupy: "pełen energi Londyńczyk, o korzeniach francusko - kanadyjskich, oddany całkowicie Coca - Coli". Część żródeł  często  mylnie podaje jego nazwisko jako Dufont. Warto na chwilę zatrzymać się przy  genealongi  tej osoby. Otóż okazuje się, że (informacja  uzyskana  od  D.Duforta,  przez autora strony): jego dziadek ze strony matki był rosjaninem, a babka ze strony matki była ... POLKĄ! Ojciec Dave Duforta  był  pochodzenia  francusko-kanadyjskiego, a jego rodzina mieszkała we Włoszech i Francji. Powróćmy jednak do korzeni "muzycznych".  Karierę rozpoczął  w grupie  The Voice  (1965), póżniej  wspólnie z  Millerem Andrsonem utworzył duet Miller & Dufort. Rok 1967 to współpraca z The Scenery, a 1968 z Paper Blitz Tissue, New   Yardbirds (alternatywna do orginalnej grupy) z Hunterem i oczywiście East of Eden. W takim składzie  (Arbus, Caines, Nicholson, Dufort, York) grupa  koncertuje,  a podczas jednego z koncertów w klubie MARQUEE, przedstawiciel firmy Decca\Deram, zaproponował im kontrakt płytowy. Został on podpisany przez grupę w pażdzierniku 1968 roku. W grudniu 1968 roku, zespół przystępuje do nagrania płyty dla wytwórni DERAM (oddział Decca Records), Należy  jednak  dodać,  że umowa jaką podpisał zespół, z punktu widzenia finansowego była bardzo niekorzystna dla grupy. Tak w e-mailu do mnie,  wspomina  sprawy  kontraktu  i nagrania płyty Steve York. 

                                                                                           Steve York




Płyta ta, do dziś, przez większość krytyków i fanów muzyki rockowej zaliczana jest do jej kanonu (pełne dane dyskograficzne wraz z skanem okładki można  zobaczyć na stronie dyskografia). Płyta kipiąca wielowątkowością, zarówno w warstwie muzycznej, plastycznej, jak i tektowej. Już sama  nazwa płyty  "Mercator  Projected" (tzw.rzut Mercatora czyli odwzorwanie walcowe, wiernokątne, stosowane do dziś w kartografii, którego twórcą  był Gerhard Kremer.  Mercator to zlatynizowana forma jego nazwiska), intrygująca, zmuszająca do sięgnięcia po encyklopedię (bo przecież nie każdy wie, co to jest rzut Mercatora!).  Gdy  dodamy do tego fakt umieszczenia imitacji mapy świata, na skórze nagiej kobiety (a to jak wiemy, zawsze zwraca uwagę potencjalnego nabywcy towaru,  o  czym dobrze wiedzą pracownicy reklamy) i nieco dziwaczne zdjęcie członków grupy (imitacja staroegipskich strojów) oraz wieloznaczne "podtytuły" utworów, wyobrażnia posiadacza płyty już została pobudzona na tyle, by czarny krążek położyć na talerzu gramofonu i spokojnie przeczytać tekst z drugiej strony okładki.



                                              BIOGRAFIA - Cz. 2                                             EAST OF EDEN - Menu